Palmare hecht veel belang aan de veiligheid van haar leden. Om die reden zijn alle leden verplicht om jaarlijks een reanimatiecursus te volgen. Dat gebeurt in de regel in februari of maart, steeds voorafgaand aan het buitenduikseizoen.

Dit jaar vond dat plaats in Museum Swaensteyn, waar we van een riante ruimte gebruik kunnen maken.

Peter de Boer leidde ons voor het vierde achtereenvolgende jaar op zijn eigen unieke manier door de stof. Door zijn werkzaamheden op een ambulance heeft hij veel ervaring met reddende handelingen. Op een indringende, maar amusante manier weet hij deze over te brengen op de Palmare-leden. Hij doet dat vooral door vragen te stellen en ons zelf te laten nadenken over problemen en ons zelf oplossingen te laten aandragen. Een buitengewoon effectief leerproces.

Op zijn eigen, onnavolgbare wijze maakt hij gebruik van dingen die spontaan naar voren komen. Een van de leden heeft last van suikerziekte en dat is voor Peter meteen een aanleiding om hierop in te gaan, de specifieke kenmerken te noemen en aan te geven hoe je daar als hulpverlener mee moet omgaan.

Een ander lid is ICD-drager. Een ICD of Implanteerbare Cardioverter Defibrillator lijkt op een pacemaker, maar is aanmerkelijk gecompliceerder. Via geleidingsdraden naar het hart registreert de ICD voortdurend informatie over hartritme en -functie. Hij werkt als een kleine computer. Wanneer het normale hartritme verandert, registreert de ICD de informatie in de vorm van een grafiek die door de arts kan worden uitgelezen. Bij hartstilstand kan het apparaatje als AED werken en levensreddende schokken toedienen om het hart wer in het juiste ritme te krijgen. Peter legt uit waardoor hartfalen kan optreden en hoe de hulpverlening hiemee moet omgaan.

Er zijn ook praktijkoefeningen, waarbij daardwerkelijke levensbedreigende situaties worden nagespeeld en waarop door de hulpverlener op correcte wijze moet worden gereageerd.

Ook het gebruik van de AED, de Automatische Externe Defibrilator komt aan de orde. Met behulp van een oefenapparaat wordt uitgelegd hoe de werking is en wat de hulpverlener moet doen. Dat blijkt uiterst simpel: LUISTEREN naar wat het aparaat zegt en dat LETTERLIJK uitvoeren.

Al met al een buitengewoon leerzame avond, waardoor Palmare leden met een gerust gevoel het water weer in kunnen.

Reanimatie2017 1

Reanimatie2017 2

Reanimatie2017 3 

 

Arthur Palache

Verslag van de zitting van de Palmare duikrechtbank. Schelphoekeekend 2016

Palmare heeft een brede ervaring met de duikrechtbank. Deze stamt al uit de tijd van vóór het lidmaatschap van ondergetekende, dus dat moet zijn van vóór 1991.

De bedoeling is altijd om leden van Palmare die zich onderscheiden hebben, op een min of meer ludieke manier in het zonnetje te zetten. Die manier kan zowel positief als negatief zijn.
Negatief, als bijvoorbeeld iemand een uitrustingsstuk is vergeten of een nogal domme fout heeft begaan. Postitief als betrokkene een brevet heeft behaald of zich of een andere wijze heeft onderscheiden in het verenigingsleven.

Vroeger gebeurde dat door de Heren Rechters. We hadden een Rechter Rechter. Deze stond, gezien vanaf het publiek aan de rechterzijde. Hij werd in de regel bijgestaan door de Linker Rechter die, je raadt het al, aan de linkerkant was opgesteld. Samen riepen ze ‘midadigers’ en andere verdachten naar voren om hen op soms pijnlijke, maar steeds ludieke manier in het zonnetje te zetten en fijntjes op hun fouten te wijzen.

Nadat de Heren rechters een paar jaar geleden met pensioen zijn gegaan, is hun taak overgenomen door de Heren Nep en Tunis. Bijzonderheid is dat eigenlijk niemand weet wie Nep en wie Tunis is. Ze weten het zelf ook niet, dus we houden het maar gewoon zo.

Dit jaar werden de heren Nep en Tunis bijgestaan door ‘de Kwalletjes’, twee jeugdige assistenten die vooral de taak kregen om mensen nat te spuiten. Ze hebben zich met buitengewoon enthousiasme op die taak toegelegd. Maar laten we niet op de feiten vooruit lopen.

Als eerste slachtoffer wordt Margriet naar voren geroepen. Zij is de penningemeester van de vereniging en Nep en Tunis vragen zich af: “Hoe betrouwbaar is een penningmeester?”. Het zal duidelijk zijn dat iemand die met geld van een ander omgaat het uiterste vertrouwen moet hebben en vooral moet houden. Nep en Tunis vinden dat dit vertrouwen een deuk heeft opgelopen als Arnold Spoor, onze toegewijde barkeeper, op een woensdagvond na het zwemmen, een portemonnee vindt. Het blijkt de verenigingsportemonnee te zijn, die uiteraard bij de penningemeester thuis hoort. Ze is hem vergeten en als ‘straf’ voor dit voorval moet ze een tweetal rekenopgaven oplossen. De eerste is een mistig verhaal van kinderen in een bus met in hun rugzakjes allelei katten met kittens. De vraag is dan hoeveel poten en benen er in de bus aanwezig zijn. Ze mag de opgave op haar plaats oplossen en krijgt een aanmoedingsdrankje mee. Daar blijkt evenwel alcohol in te zitten dus ik verdenk Nep en Tunis ervan dat ze daarmee het denkvermogen van Margriet willen aantasten en zo de zaak negatief beïnvloeden. Niet netjes hoor!

Dan wordt Rick naar voren geroepen. Hij heeft, zo weet ik uit betrouwbare bron, door omstandigheden al een tijd niet gedoken en als je niet duikt kun je ook niets fout doen, zo zou je zeggen. Maar de Heren Nep en Tunis hebben toch een aanleiding gevonden om hem voor het gerecht te slepen. Er worden foto’s verspreid van duikflessen die in deplorabele toestand verkeren als gevolg van ernstige corrosie. Rick moet uitleggen welke soorten corrosie er zijn (putcorrosie en bladcorrosie) en het verschil verklaren. Verder moet hij duidelijk aangeven welke keurmerken er op flessen behoren te zitten. Het loopt stroef en de kwalletjes hebben er heel veel plezier in om Rick met de waterspuit te straffen.

Edwin is kennelijk ergens twee tassen vergeten. Ik denk dat hij er zich zo voor schaamde dat hij dat voorval zelf verzwegen heeft, maar de Heren Nep en Tunis halen dit feit toch haarfijn naar boven. “De gouden regel is Orde en Netheid” zo leggen de Heren Nep en Tunis aan hem uit. Met een “Ga heen en zondig niet meer” wordt hij weggestuurd. Hij mag de tassen weer meenemen, maar de kwalletjes doen hun watertaak weer nauwgezet en met veel plezier.

Dan is het tijd voor wat vreugdevollere zaken. De kwalletjes mogen stempelen!
Vroeger kreeg iemand, als hij een brevet haalde, net zo veel ster-stempels op zijn voorhoofd als het behaalde brevet. Tegenwoordig is er geen rem meer op het aantal stempels en bij de minste of geringste wijziging in het brevet-portfolio wordt er op enthousiaste wijze gestempeld dat het een lieve lust is. De volgende personen kwamen voor deze stempelprocedure in aanmerking:

Naam Brevet/specialisatie Datum
Edwin van der Hulst Nitroxduiken, basis 10-10-2015
Ronald Cuypers 250 Gelogde Duiken 21-10-2015
Conny Keultjes Grotduiktechnieken OW 24-10-2015
Marijn Went Grotduiktechnieken OW 24-10-2015
Rob Snieder Volgelaatsmasker 8-12-2015
Mike Bunnig Volgelaatsmasker 8-12-2015
RonaldCuypers 4*-Duiker 29-12-2015
Rob Snieder Reanimatie applicatie 23-4-2016
Ron Hydra 2*-Duiker 15-7-2016
Rob Snieder Lucky Fin begeleider 1-8-2016

 

Helaas was niet iedereen uit het lijstje aanwezig.

In de tijd die de kwalletjes nodig hadden om de stempels aan te brengen, blies Nep (of Tunis, dat zullen we nooit weten) feestelijke zeepbellen met een handmatig bellenblaastoestel. In het verleden hadden we daarvoor een automatisch bellenblaasapparaat, maar dat is vorig jaar, door overenthousiasme helaas in het ongerede geraakt.

Vervolgens worden Ronald en Floor opgeroepen. Hen wordt de vraag gesteld: “Wat is de functie van de duikleider?” Na enig trekken en duwen van de Heren Nep en Tunis komt er uit dat het bepalen van de maximale duiktijd tot de werkzaamheden van de duikeider behoort. Nep (of Tunis, dat zullen we nooit weten) merken fijntjes op dat “die maximale tijd bindend is”. “Waarom hebben jullie dan tijdens de nachtduik een tijdsoverschrijding van wel tien minuten gehad?’zo vragen de Heren Nep en Tunis. Het antwoord is onduidelijk en zeker niet bevredigend voor de Heren Nep en Tunis, en dus krijgen ze als straf een wedstrijd ‘tijd schatten’.
Nep (of Tunis, dat zullen we nooit weten) roept het woordt START en van de beklaagden wordt verwacht dat ze na precies één minuut STOP zeggen. Ronald mag beginnen en heeft een tijd van 25 seconden. Floor doet het iets beter en roept pas na 35 seconden STOP.
Het resultaat is bedroevend, zo vinden de Heren Nep en Tunis. Hoewel beide antwoorden niet op een tijdsoverschrijding duiden, wordt er toch door de kwalletjes flink nat gespoten, tot hilariteit van de toeschouwers.

Niet onvermeld mag blijven dat Wim die dag wederom een zwemvin is verloren. En dat is niet de eerste keer. In de tijd dat de Heren Rechters nog de scepter over de duikrechtbank zwaaiden, is hij vele malen opgeroepen om voor verloren vinnen terecht te staan. Helaas heeft hij volkomen gelijk als hij roept dat hij nog nooit een vin is kwijtgeraakt, omdat ze steeds weer bij hem terug bezorgd worden. Ook vandaag heeft hij het geluk de vin weer terug te krijgen. Maar dit terzijde.
Tot slot worden Arthur en Peter nog voor het voetlicht gehaald. Zij krijgen lof toegezwaaid voor de inspanningen die zij voor de vereniging hebben gedaan en als symbool daarvoor mogen ze ook een feestelijke dronk in ontvangst nemen.

Daarmee wordt de zitting gesloten en wachten we met spanning op zaken die volgend jaar op de rol zullen komen.

Verslag: Arthur